Giufà e la statua di ghissu
Si cunta ca
cc'era 'na mamma, e avía un fighiu chiamatu Giufà; sta mamma di Giafà campava pòghira.
Stu Giufà era babbu, e lagnusu e mariuolu: sô matri avía 'na puocu di tila e cci dissi
a Giufà: Giufà si partì' cu la tila 'n cuodda e si nni ij' a vinniri. Arrivatu
'ntra un paisi accamincià' a vanniairi: Lu chiamavanu li genti e accuminciavanu a parlari assai, a cu' cci paria
grossa, a cu' cci paría cara. Giufà cci paría ca parlavanu assà, e 'un cci nni vulia
dari. 'Nquà camina di ccà , camina di ddà, si 'nflia 'ntra un curtigliu; ddà nun
cc'era nuddu e cci truvà 'na statua di gghissu, e cci dissi Giufà: - Ora a vu', ca parlati picca, v'haju a vìnniri la tila. -; pigghia la tíla cci la stenni di supra: - Ora dumani viegnu pri li grana - , e si nni ij'.Quannu
agghiurnà', cci ij' pri li grana, e tila 'un ni truvà, e cci dicia: - Già ca 'un mi vò dari li grana, ti fazzu vìdiiri cu sugnu ia; si 'mbresta un zappuni e va mazzia la statua fina ca l'allavancà, e nni la panza cci trova 'na baccaredda di dinari; si menti li dinari nni lu saccu e si nni va nni sò mà'; arrivannu, a sò mà' cci dissi : - La vinnivu la tila ad una chi nun parlava, e grana a la sira 'un mi nni detti; puà cci jivu la matina cu lu zappuni, l'ammazzavu, la jittavu 'n terra e mi detti sti dinari. La
mamma, ca era 'sperta, cci dissi:
Casteltermini
|